Do you have a story to tell or an idea to share? We are looking for passionate student writers to contribute to our journal. Help us inspire the next generation!

 Contact us at: 

Nextgenleaders.afg@gmail.com

info@nextgenleaders2026.org

+93745657647

صبح روز سه‌شنبه، ساعت ۶ از خواب بیدار شدم. وقتی به آشپزخانه رفتم، خواهرم در حال آماده کردن صبحانه بود. همراه خانواده صبحانه خوردم و بعد برای رفتن به کورس انگلیسی آماده شدم. ساعت ۸:۴۰ از خانه بیرون شدم و با دوستم راحله راهی کورس شدیم. وقتی رسیدیم، هم‌صنفی‌هایمان داخل صنف نشسته بودند. چند دقیقه بعد استاد آمد و درس آغاز شد. همه‌چیز مثل همیشه عادی پیش می‌رفت؛ درس خواندیم، کارخانگی‌ها بررسی شد و در پایان، استاد تکلیف جدیدی داد. بعد از ختم صنف، همراه راحله و زینب بیرون شدیم و در حالی که قدم می‌زدیم، مصروف صحبت بودیم. ناگهان صدای مردانه‌ای از پشت سرم شنیدم؛ صدایی که لحنش عادی نبود، بلکه حالتی دستوری داشت. وقتی برگشتم، موتر سفیدی را دیدم که دو مرد با لباس‌های نظامی داخل آن نشسته بودند و مستقیم به ما نگاه می‌کردند. دستانم شروع به لرزیدن کرد و حس ناخوشایندی تمام وجودم را گرفت.

راحله و زینب با ترس شروع به دویدن کردند. من هم می‌خواستم فرار کنم، اما انگار بدنم خشک شده بود. نمی‌توانستم حرکت کنم. یکی از مردها از موتر پیاده شد و به سمت من آمد. قلبم تند می‌زد و سعی می‌کردم خودم را آرام نشان دهم. از من پرسید: «چه می‌خوانی و این کتاب‌ها چیست؟» با سختی فقط توانستم بگویم: «قرآن.» دوباره پرسید: «در کدام مکتب درس می‌خوانی؟» پاسخ دادم: «در مکتب نیستم، در خانه درس می‌خوانم.» چند سوال دیگر هم پرسید و من همان جواب‌ها را تکرار کردم. ذهنم کاملاً آشفته شده بود و نمی‌توانستم درست فکر کنم. در نهایت گفت: «برو.» همین یک کلمه برایم حکم آزادی داشت. سریع از آنجا دور شدم؛ با هر قدم احساس می‌کردم از خطری بزرگ نجات یافته‌ام. اما ترس هنوز در دلم باقی مانده بود. وقتی به خانه رسیدم، دیگر هیچ چیز مثل قبل نبود. همه‌چیز برایم غریب و ناآشنا به نظر می‌رسید. تصمیم گرفتم چیزی به خانواده‌ام نگویم؛ نمی‌خواستم نگران شوند یا این ترس مانع ادامه درس خواندنم شود. آن شب، وقتی به رختخواب رفتم، ذهنم آرام نمی‌گرفت. خاطره آن روز مدام تکرار می‌شد. همان‌جا با خودم عهد کردم که اجازه ندهم ترس بر من غلبه کند. می‌دانستم تنها چیزی که می‌تواند مرا نجات دهد، امید است. روز بعد، وقتی دوباره به کورس رفتم، با خودم گفتم: هیچ چیز نباید مرا از رویاهایم باز دارد. آن تجربه به من آموخت که ترس، دشمن اصلی نیست؛ بلکه تسلیم شدن در برابر آن است که انسان را متوقف می‌کند. با امید و شجاعت می‌توان از تاریک‌ترین لحظه‌ها عبور کرد و این درسی بود که هرگز فراموش نخواهم کرد.